بر بالاى اين كتيبه هم دو كاشى‌نوشته ديگر با كاشيكارى متأخرترى وجود دارد كه در يكى «السلام عليك يا اهل بيت النبوة» و در ديگرى «آستانه مباركه سيد ناصر و سيد باصر(ع)» نوشته شده است ( از قبيل اين اشتباهات دستورى، مانند «عليك» به جاى «عليكم»، يا غلط‌هاى ادبى در اشعار زير، در نوشته‌هاى جديد اين بنا هم ديده مى‌شود؛ بنابراين نيازى نيست كه به يكايك آنها اشاره كنيم). با دقت و ريزبينى در اين كتيبه كه متعلق به حدود پنجاه سال پيش است، آشكار مى‌شود كه نام مدفونين در اين مزار همان گونه كه در متن بالا آمد، «سيد ناصر و سيد باصر» است، اما با دستكارى ناشيانه در كتيبه، يكى از نوشته‌ها به «سيد ناصر و سيد ياسر» و ديگرى «سيد ناصر و سيد ياصر» تغيير يافته است. بالاى پنجره‌هاى محرابى نصب شده در نماى مزار هم كتيبه‌اى دارد كه حاوى سروده‌اى بدين شرح در نعت مدفونين در مزار يادشده است:

* * *

دگرگونى در نام «سيد باصر»، به اين كتيبه هم راه يافته، اما جالب اين است كه در اين جا نام وى در مورد نخست به «سيد باسر» تبديل شده و در مورد دوم دست نخورده باقى مانده است. بنابراين، تا اين جا نام سيد ناصر در همه نوشته‌ها يكسان است اما اسم برادرش به شكل‌هاى «ياسر»، «ياصر» و «باسر» دچار دست‌خوردگى شده است. تا چند سال پيش از اين هم، تابلوهاى راهنماى اين مزار كه در مسير اين بقعه قرار داشت از مرقد دو تن به نام‌هاى ناصر و باصر حكايت مى‌كرد، اما از حدود سال 1382، كه ضريح‌هاى تازه‌اى براى قبور آنان ساخته و نصب شد، نام يكى از آن دو به «ياسر» تغيير يافت و در همه كتيبه‌ها و تابلوهاى جديد و ضريح‌هاى نوساخته، آن دو به نام‌هاى سيد ناصر و سيد ياسر معرفى شدند و اينك كاشى‌نوشته بزرگى در كنار نماى قبلى ساخته و نصب شده و نام اين دو برادر به‌وضوح اين گونه نوشته شده است: «السيّد ياسر و السّيد ناصر عليهماالسّلام».

تا چندى پيش، اين مزار شهرت گسترده‌اى نداشت و نامى از آنها در ميان نبود، اين بقعه نيز مسجد محلى كوچكى به شمار مى‌رفت و در آن دو ضريح چوبى سبزرنگ كوچك قرار داشت، كه اكنون بخشى از آن ضريح را به عنوان يادگار بر بالاى يكى از درهاى ورودى نصب كرده‌اند.

اما با پى‌جويى برخى از مؤمنان و پژوهش در اسناد و مدارك، و پرسش از نسب‌شناسان و يافتن نام اين دو برادر در كتاب كنزالانساب، و تحقيقات كافى از ادارات اوقاف و امور خيريه در اين خصوص كه آيا مزارى براى اين دو تن در ديگر نقاط ثبت شده است يا خير، آشكار شد كه اين بقعه تنها مزارى است كه نام اين دو برادر را بر خود دارد؛ بنابراين، براى متوليان بقعه ترديدى در درستى اين امر باقى نماند و گويا تعويض و اصلاح نام سيد باصر به سيد ياسر هم بر اساس نوشته همان كتاب بوده است. اين گونه بود كه اين آرامگاه رونق يافت و جماعتى از خيرانديشان محل با معرفى مزار و اطلاع‌رسانى گسترده پيرامون آن، در ترميم و نوسازى آن كوشيدند.
گمانه‌‌زنى‌هايى كه از سوى برخى از نسب‌پژوهان معاصر با استناد به تحقيقات گسترده در نام و تاريخ فرزندان امام موسى بن جعفر(ع) صورت پذيرفته، اين داستان را نفى نمى‌كند كه با هجرت امام رضا(ع)، گروهى از برادران آن حضرت نيز به نقاط مختلف ايران به‌ويژه خراسان كوچيدند، اما پس از شهادت آن امام آنان نيز به نقاط گمنام و دور از دسترس پناه بردند و سرانجام يا خود به مرگ طبيعى درگذشتند يا به دست عوامل حكومتى به شهادت رسيدند. وجود مزارات متعددى كه به نام فرزندان امام موسى بن جعفر(ع) در اين سو و آن سوى كشور ديده مى‌شود، نشان از همين واقعيت دارد؛ بنابراين دور نمى‌نمايد كه اين دو برادر؛ يعنى سيد ناصر و سيد ياسر هم از همان شمارى باشند كه چنين زندگى و سرنوشتى را پيدا كردند، اما نامشان جز در كتاب‌هاى اندكى نيامده است.
قالى آويخته به در را كه كنار بزنيد، به رواق بزرگى پا مى‌گذاريد كه دو ضريح زيبا در جهت قبله آن نصب شده است. گرچه در بخشى از ميانه رواق، پرده‌اى آويزان شده تا قسمت زنانه و مردانه را از هم جدا كند و ضريح سيد ياسر مقابل قسمت زنانه قرار گرفته، اما عملاً زنان و مردان مى‌توانند هر دو ضريح را زيارت كنند. بر يك تابلو و با استناد به همان كتاب كنزالانساب، نام اين دو بزرگوار در شمار فرزندان امام موسى بن جعفر(ع) ذكر شده، در قاب طلايى ديگرى كه فردى به نام حاج عباس الخضارى آن را اهدا كرده، حاكم خوشنويس عراقى براى اين دو برادر زيارتنامه‌اى را به خط زيباى ثلث نوشته‌ است.

عنوان و متن اين زيارتنامه بدين شرح است:

بر روى آينه‌اى كه در برابر ضريح قرار دارد، نيز نسب مدفونين در اين بقعه به رؤيت زائران رسيده است. دو ضريح هم كه تقريباً مانند هم است و با سرمايه يكى از شيعيان كويتى، در اصفهان ساخته شده، طرحى دارد كاملاً برگرفته از شكل و نماى آخرين ضريح امام رضا(ع) است كه استاد محمود فرشچيان آن را طراحى كرده است. خادم مزار مى‌گويد: « آقاى هاشم كمال كويتى كه اين انسان مؤمن و پارسايى است پس از نذر براى اين دو امام‌زاده و برآورده شدن حاجتش، تمام هزينه‌هاى ساخت و نصب ضريح را پرداخته است».

داخل هر يك از دو ضريح نيز سنگ مرمر بزرگى بر قبر نهاده شده كه بر آن نوشته شده است: «مرقد مطهر امام‌زاده سيد ناصر ابن موسى بن جعفر عليه السلام» و در آن ديگري: سيد ياسر. نور سبز داخل فضاى ضريح نيز كه اينك براى اغلب مزارات امام‌زادگان از آن استفاده مى‌شود، به آن معنويتى خاص بخشيده و نذورات فراوان مردم نيز در سطح آن پراكنده است.

در غياب آقاى ناصر اعتماد گلستانى، متولى اين مرقد، يكى از خادمان مزار به ما مى‌گويد:

«اين مزار موقوفه‌اى ندارد و همه امور آن از محل كمك‌ها و نذورات مردمى تأمين مى‌شود كه از طريق پرداخت حضورى يا غيرحضورى هداياى خود را به اين بقعه مى‌دهند. ضريح‌هايى كه در سال 1382 شمسى نصب شد، هزينه تعمير بنا، و گچبرى‌ها و آينه‌كارى‌هاى سقف و ديوار، تأمين چلچراغ‌هاى بقعه، سنگفرش رواق، همه و همه از محل نذوراتى صورت گرفته است كه زائران داخلى و خارجى اين مزار اهدا مى‌كنند. اكنون نيز در قسمت پشت اين بقعه عمليات ساختمانى براى احداث سرويس‌هاى بهداشتى در جريان است».

زائرانى كه نمازشان را خوانده و زيارتشان را به جا آورده‌اند، از مزار بيرون مى‌آيند و فرّاش و كفشدار بقعه كه هر روز از مشهد به آن جا مى‌رود، جارو به دست مى‌گيرد و فرش‌هاى حرم را مى‌روبد. آن سوى بقعه، مانند همه مزارات، بساط دستفروش‌ها برپاست، اما اينك هوا اندكى سرد است، فروشنده صندلى خود را به آفتاب مى‌كشاند تا خود را از سرماى پاييزى برهاند و زائران ترجيح مى‌دهند هر چه زودتر خود را به يكى از غذاخورى‌هاى طرقبه و جاغرق برسانند تا از آنان با شيشليك و كباب مخصوص پذيرايى شود.